من که تنها بودم

نیمکت باغچه هم تنها شد

من فروخته در این خش خش برگ

و در این سایه مرگ

دستهایم خالی

شب من تنهایی

غم آوازی چند

در میان من وتو

پل و یک راه بلند

و سر از باده یاران سر مست

من چرا خواهم ماند

در غباری که بماند سر دست

غافل از خویشتنم

به تو می اندیشم

عسل از باده بریزد سر صبح

از گل نرگس زرد

شب خالص

شب تیره شب درد

شب من تنهایی

۲۵۰سال پيش از ميلاد در چين باستان شاهزاده اي تصميم به ازدواج گرفت . با مرد خردمندي

مشورت کرد و تصميم گرفت تمام دختران جوان منطقه را دعوت کند تا دختري سزاوار را

انتخاب کند.

وقتي خدمتکار پير قصر ماجرا را شنيد , بشدت غمگين شد چون دختر او مخفيانه عاشق شاهزاده

 بود . دخترش گفت او هم به آن مهماني خواهد رفت . مادر گفت : تو شانسي نداري , نه

ثروتمندي و نه خيلي زيبا . دختر جواب داد : مي دانم هرگز مرا انتخاب نمي کند , اما فرصتي

است که دست کم يک بار او را از نزديک ببيند .

روز موعود فرا رسيد و شاهزاده به دختران گفت : به هر يک از شما دانه اي مي دهم , کسي که

 بتواند در عرض 6 ماه زيباترين گل را براي من بياورد , ملکۀ آيندۀ چين ميشود . دختر پيرزن

هم دانه را گرفت و در گلداني کاشت .

سه ماه گذشت و هيچ گلي سبز نشد . دختر با باغبانان بسياري صحبت کرد و راه گلکاري را به

او آموختند . اما بي نتيجه بود , گلي نروئيد .

روز ملاقات فرا رسيد . دختر با گلدان خالي اش منتظر ماند و ديگر دختران هر کدام گل بسيار

 زيبائي به رنگها و شکلهاي مختلف در گلدان هاي خود داشتند .

لحظۀ موعود فرا رسيد . شاهزاده هر کدام از گلدان ها را با دقت بررسي کرد و در پايان اعلام

کرد که دختر خدمتکار , همسر آيندۀ او خواهد بود.

همه اعتراض کردند که شاهزاده کسي را انتخاب کرده که در گلدانش هيچ گلي سبز نشده است .

 شاهزاده توضيح داد : اين دختر تنها کسي است که گلي را به ثمر رسانده که او را سزاوار

همسري امپراتور مي کند و آن گل صداقت مي باشد . همۀ دانه هائي که به شما داده بودم , عقيم

بودند . امکان نداشت گلي از آنها سبز شود.